Reh-Med Dorota i Michał Binieccy

Metody leczenia

KONCEPCJA ORTOPEDYCZNEJ TERAPII MANUALNEJ

Jest to systemem, który łączy osiągnięcia wielu Terapeutów Manualnych, systematyzuje techniki badania i leczenia stosowane w leczeniu dysfunkcji somatycznych narządu ruchu. W swojej koncepcji zakłada powstanie dysfunkcji w wyniku zaburzenia gry stawowej i ograniczenia ruchu w trzech płaszczyznach. W leczeniu podobnie jak w badaniu wykorzystuje się trakcję oraz ślizg translatoryczny. Dla pacjenta oznacza to odtwarzanie fizjologicznego zakresu ruchu poprzez pracę na tych parametrach w połączeniu z pracą na tkance miękkiej, która otacza staw oraz na mięśniach, które sterują ruchem w stawie. Badanie i terapia odbywa się w aktualnych pozycjach spoczynkowych, bezbolesnych, wykorzystując mobilizacje stawów, techniki tkanek miękkich. W koncepcji duży nacisk kładzie się na trening stabilizacyjny (trening rehabilitacyjny) w autoterapii w domu przez pacjenta.

W pracy terapeutycznej wykorzystuje się przybory tj. pasy, kliny, wałki, które zapewniają komfort terapii oraz bezpieczeństwo dla pacjenta.

Całość terapii zmierza do odtworzenia fizjologicznego zakresu ruchu w stawie, właściwego napięcia tkanki co składa się na fizjologiczny, bezbolesny wzorzec ruchowy.

Więcej informacji: http://www.terapiamanualna.net.pl

PNF PROPRIOCEPTIVE NEUROMUSCULAR FACILITATION

Jest to nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu, czucia. Jest to kompleksowa neurofizjologiczna metoda oddziaływania terapeutycznego na pacjenta z problemami neurologicznymi, ortopedycznymi w pediatrii oraz z zespołami bólowymi.

Celem terapii jest przywrócenie wzorców ruchowych takich jak prawidłowe chodzenie, siadanie, wstawanie, poruszanie kończynami górnymi wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji a także program ćwiczeń funkcjonalnych na materacu, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych. W terapii pośrednio dochodzi do regulacji pracy autonomicznego układu nerwowego, szczególnie podczas terapii oddechowej oraz oddziaływań w obrębie tułowia i klatki piersiowej.

Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie receptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze funkcjonującym nieprawidłowo. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego wzorca ruchowego czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w dysfunkcyjnym obszarze. Terapia metodą PNF postrzega pacjenta całościowo, zajmuje się nim kompleksowo wykorzystując mocne okolice ciała, nieuszkodzone, najsprawniejsze dla wzmocnienia słabych struktur i okolic. Wykorzystując odpowiednie wzorce ruchowe naśladujące naturalny ruch trenujemy osłabione okolice dla odzyskania właściwej funkcji kończyn i tułowia. Filozofia metody zakłada, że terapia jest bezbolesna i funkcjonalna to znaczy zgodna z potrzebami ruchowymi pacjenta.

PNF gwarantuje również wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego, przy niewielkich wymaganiach sprzętowych.

Więcej informacji: http://www.ipnfa.pl

KONCEPCJA KINETIC CONTROL

Koncepcja ta bardzo dobrze wpisują się w pracę fizjoterapeutyczną oraz w pracę terapeuty manualnego dla potrzeb pacjenta.  Koncepcja porusza problemy związane ze stabilnością, niestabilnością i równowagą mięśniową systemu ruchu w odniesieniu do lokalnego i globalnego sytemu mięśni, a co najważniejsze ma ona  funkcjonalny charakter co sprawia , że metoda ta świetnie nadaje się do pracy zarówno z pacjentem przewlekle chorym jaki i w stanie ostrym.

W pracy  ta metodą możemy odtworzyć utraconą funkcję, torować prawidłowy wzorzec ruchu, ocenić dysfunkcje i skorygować ją i co najważniejsze zmniejszyć ostre i przewlekłe dolegliwości pacjenta zwłaszcza chroniczny ból i przeprowadzić w tym zakresie reedukacje nerwowo-mięśniową. W tej sytuacji koncepcja KC bardzo dobrze opisuje te problemy począwszy od diagnostyki poprzez leczenie, skończywszy na profilaktyce i autoterapii. W tej koncepcji znajdziemy wszystko poparte badaniami klinicznymi w oparciu o fizjologie i biomechanikę w odniesieniu do praktycznych problemów pacjentów.

Więcej informacji: http://www.kineticcontrol.com, http://www.fizjo-sport.pl

NEURODYNAMIC SOLUTIONSN (NDS)

NEURODYNAMIC SOLUTIONSN (NDS) to koncepcja skupiająca się na bardzo wnikliwym badaniu oraz celowanym leczeniu dysfunkcji narządu nerwowo-mięśniowo-szkieletowego z komponentą neurodynamiczną. Jest to  nowoczesna metoda diagnostyki i neuromobilizacji. Koncepcja Shacklock’a pomaga diagnozować i prowadzić leczenie pacjenta  bez prowokowania objawów od stanu wysoce ograniczonego ku pełnej sprawności.

Neurodynamika kliniczna polega na klinicznym zastosowanie mechaniki i fizjologii układu nerwowego pozostających we wzajemnej relacji oraz połączonych z działaniem układu mięśniowo-szkieletowego. Oczywistym jest zarówno dla terapeuty jaki i dla pacjenta, że wszystko ze wszystkim jest połączone zatem trzeba oddziaływać na każda strukturę naszego ciała aby rozwiązać problem chorobowy. Ważne przy zastosowaniu tej koncepcji jest ciągłe diagnozowanie przy zastosowaniu różnych technik diagnostycznych, które są jednocześnie  technikami leczniczymi aby pacjent czuł się bezpieczny. Metoda ta pozwala na szczegółowe postawienie diagnozy i zastosowanie odpowiedniego leczenia dla pacjenta na różnym poziomie zaawansowania choroby. Leczenie obejmuje zarówno problemy mechaniczne, strukturalne w narządzie ruchu jak i czynnościowe. NDS to metoda przede wszystkim praktyczna, pokazujące nowe oblicze właściwości układu  nerwowego, co pozwala rozwiązywać najtrudniejsze przypadki kliniczne dla dobra pacjentów.

Więcej informacji: http://www.neurodynamicsolutions.com/

ANATOMY TRAINS ŁAŃCUCHY MIĘŚNIOWO-POWIĘZIOWE

ANATOMY TRAINS ŁAŃCUCHY MIĘŚNIOWO-POWIĘZIOWE – jest to system rehabilitacji, który opiera się na powiązaniach  pomiędzy mięśniami, powięzią a organami naszego ciała. Człowiek funkcjonuje jako całość i jako całość musi być leczony. Wszystko ze wszystkim jest połączone i tworzy żywą jednostkę. Zaburzenie jednego elementu w tym stabilnym systemie warunkuje powstanie dysfunkcji. To tworzy dalej patologiczne wzorce ruchu, które stają się wtórnie przyczynami kolejnych dysfunkcji i koło dysfunkcji i bólu się zamyka. Zadaniem pracy w tej koncepcji jest przerwanie tego mechanizmu dla dobra pacjenta i wprowadzenia balansu, równowagi i właściwych relacji pomiędzy tkankami dla powrotu prawidłowej funkcji. W tej koncepcji pracujemy na podłużnych , powięziowych połączeniach w naszym ciele, poszukując napięć i patologicznych wzorców ruchowych. Daje to terapeucie jak i pacjentowi możliwość pracy w trójwymiarowym systemie naszego ciała, w którym poszczególne segmenty wpływają na siebie i warunkują stan zdrowia jak i choroby. Poszukujemy w tym systemie przyczyn objawów pacjenta i w tym systemie wprowadzamy za pomocą różnych technik bodźce lecznicze.

Więcej informacji: http://www.anatomytrains.org.pl, http://www.anatomytrains.com/

KINEZJOTAPING

KINEZJOTAPING jest metodą, której celem jest wykorzystanie naturalnych procesów samoleczenia organizmu. Do tego celu wykorzystuje się taśmę „Kinesio Tex” o szczególnych właściwościach tj:

  • rozciągliwość, grubość, ciężar taśmy zbliżone są do właściwości skóry,
  • materiał to bawełna, pokryta akrylem, przypominająca perforacją powierzchnię skóry,
  • taśma przepuszcza wodę, powietrze i jest hipoalergiczna, przez co może być noszona od kilku dni do kilku tygodni.

Działanie kinezjotapingu:

  • ma wpływ na mięśnie: normalizuje napięcie, wspomaga funkcję mięśnia, działa przeciwbólowo,
  • ma wpływ na układ limfatyczny: ilość i prędkość przepływu limfy, usuwanie zastoin limfatycznych, zmniejszanie stanów zapalnych,
  • ma wpływ na stawy: poprawa priopriorecepcji, korekcja ustawienia powierzchni stawowych, wspomaga bierny aparat ruchu, czyli pełni funkcje podporową, zapewnia możliwość korekcji mechanicznej w obrębie stawu, działa przeciwbólowo,
  • ma wpływ na system nerwowy,
  • ma za zadanie wspierać procesy lecznicze i wydolnościowe organizmu,
  • działa 24 godziny na dobę.

Taśma Kinezio wspomaga leczenie, jest bezpieczna  zastosowaniu i bardzo dobrze tolerowana przez pacjentów.

Więcej informacji: http://www.kinesiotaping.com

TERAPIA MANUALNA

TERAPIA MANUALNA zajmuje się diagnostyką i leczeniem zaburzeń czynności narządu ruchu. Terapia manualna – jest to sposób leczenia, polegający na stosowaniu ukierunkowanych i specyficznych dla danej metody bodźców mechanicznych lub kinetycznych, przekazywanych przez leczącego za pomocą rąk.

W terapii manualnej wykorzystujemy zabiegi takie jak:

  • mobilizacje czynne,
  • mobilizacje bierne,
  • mobilizacje punktów spustowych oraz maksymalnie bolesnych,
  • techniki relaksacji mięśni i tkanek miękkich,
  • manipulacje.

Manipulacja – manualna technika leczenia stawów, która przy zastosowaniu niewielkiej siły impulsu wykorzystuje dużą prędkość i małą amplitudę. Bodźce powstałe podczas manipulacji odbierane są przez receptory umieszczone w strukturach okołostawowych i przekazywane dalej przez układ nerwowy. Dlatego manipulacja posiada działanie nie tylko miejscowe, ale również ogólnoustrojowe.

Mobilizacja – (uruchamianie), wielokrotnie powtarzany ruch, z niewielką prędkością i ze wzrastającą amplitudą, w celu zwiększenia ograniczonego zakresu ruchu.

Czas trwania zabiegu uzależniony jest od stanu pacjenta oraz rodzaju dolegliwości.

Dobór technik leczniczych zależy do stanu pacjenta, jego problemu chorobowego i przeciwskazań związanych ze schorzeniami współwystępującymi.

Więcej informacji: http://pttmmh.pl

TERAPIA CZASZKOWO-KRZYŻOWA (TCK)

TERAPIA CZASZKOWO-KRZYŻOWA (TCK) jest delikatną i nieinwazyjną formą osteopatii, która może poprawiać naturalne możliwości samoregulacji i gojenia się ustroju. TCK może również zapewniać objawową ulgę w szerokiej gamie dysfunkcji i problemów bólowych. W uproszczonym zarysie, metoda ta opiera się na manualnej ocenie poprawności funkcjonowania półzamkniętego systemu hydraulicznego składającego się z opon mózgowych i rdzeniowych wraz z pulsacyjnie krążącym płynem mózgowo-rdzeniowy. Terapia czaszkowo-krzyżowa używa minimalnych sił przyłożenia dźwigni (kilka do kilkunastu gramów) i jest zupełnie bezpieczna i skuteczna zarówno jako forma podstawowej jak również podtrzymującej terapii m. in. w:

  • bólach i zawrotach głowy, bólach kręgosłupa,
  • problemach centralnego układu nerwowego,
  • problemach stawu skroniowo-żuchwowego,
  • szumach w uszach i problemach ucha środkowego,
  • dysleksji,
  • urazach okołoporodowych u dzieci,
  • problemach trawiennych,
  • stanach po urazach,
  • skoliozach,
  • bólach kolkowych,
  • zespole napięcia przedmiesiączkowego,
  • nadpobudliwości u dzieci,
  • nerwicach,
  • depresjach.

Na mechanizm rytmu czaszkowo-krzyżowego składa się:

  1. Wewnętrzna ruchliwość mózgowia i rdzenia kręgowego.
  2. Rytmiczne krążenie płynu mózgowo-rdzeniowego.
  3. Dynamicznie zmieniające się napięcia twardej opony mózgowej.
  4. Pierwotny mechanizm oddechowy: ruchomość kości krzyżowej i kości potylicznej.

Wszystkie te elementy za pomocą specjalnych technik i protokołów pozwalają na aplikacje bodźców leczniczych do naszego ciała.

Więcej informacji: http://www.craniosacral.pl/publ/publ_06.pdf

ULTRASONOGRAFIA I SONOFEEDBACK

ULTRASONOGRAFIA I SONOFEEDBACK – diagnostyka wstępna, przesiewowa narządu ruchu i praca pod kontrolą usg. Pacjent w trakcie badania prowadzonego przez fizjoterapeutę otrzymuje wstępną informacje o stanie narządu ruchu i w sytuacji niepokojącej kierowany jest na specjalistyczne badania wykonywane przez lekarzy.

Sonofeedback pozwala na prace z dysfunkcyjną okolicą ciała i naukę prawidłowego wzorca ruchu przy kontroli napinania struktur mięśniowych. Praca taka pozwala na uwidocznienie struktur wewnątrz ciała, które mogą być dysfunkcyjne i być przyczyną problemów pacjenta a w dalszej kolejności na prawidłowa aktywizację tych struktur do wytworzenia prawidłowego, bezbolesnego stereotypu ruchowego.

OSTEOPATIA

Osteopatia to swoisty system diagnozowania i leczenia manualnego, który kładzie nacisk na rozwiązanie problemów związanych z zaburzeniami funkcjonalnymi organizmu człowieka, w celu przywrócenia pełnego zdrowia. Zabiegi mają za zadanie likwidację ogólnych dysfunkcji ruchomości w obrębie stawów i tkanek mających wpływ na pojawienie się choroby lub jej podtrzymanie.

Medycyna osteopatyczna sięga swoimi korzeniami XIX wieku. Twórcą metody był lekarz Andrew Tylor Still (1828-1917) . W tamtych czasach leczenie  było brutalne i nieskuteczne, kończyło się często śmiercią. Still będąc niezadowolony z metod i efektów leczenia postanowił odrzucić konwencjonalną medycynę i zaczął szukać nowych rozwiązań. Prowadząc liczne badania na zwłokach Indian zgłębiał swoją wiedzę na temat anatomii, fizjologii i biomechaniki człowieka. Doszedł do wniosku, że większość chorób bierze się z nieprawidłowości krążenia płynów w organizmie w wyniku ucisku przez kości i tkanki. Still uważał, że po zlikwidowaniu wszelkich przeciążeń, zaburzeń struktury, organizm będzie sam potrafił poradzić sobie z chorobą.

Najważniejsze założenia filozoficzne to:

  • ciało jest całością,
  • istnieje bezpośredni związek miedzy strukturą i funkcją,
  • organizm człowieka posiada mechanizm samoregulacji i samo leczenia.

Dr Andrew Taylor powołał do życia pierwszą Akademie Medycyny Osteopatycznej w Kirksville (USA) w 1892 roku, szkoląc pierwszych adeptów tej sztuki leczenia. Medycyna Osteopatyczna do Europy przywędrowała w 1917 roku rozwijając się początkowo głównie w Anglii, a następnie we Francji i krajach Beneluxu

Osteopatia ciągle się rozwija i zrzesza coraz większą liczbę terapeutów i szkół na terenie naszego kraju.

Osteopatia nie jest panaceum na wszystkie dolegliwości człowieka, nie mniej jednak dzięki holistycznemu podejściu do pacjenta i walce z dolegliwościami u źródeł ich powstania przynosi często szybkie i zaskakujące efekty terapeutyczne. Osteopaci nie leczą wyłącznie objawów z którymi zgłasza się pacjent, lecz szukają bezpośredniej przyczyny choroby, poszukują zdrowia i wzbudzają ciało do walki z chorobą. Jest to złożone postępowanie wpływające na funkcjonowanie organizmu oraz na jego strukturę. Doprowadza to do uruchomienia w ciele człowieka wewnętrznych mechanizmów regulujących, adaptacyjnych i regeneracyjnych.

W czasie konsultacji w gabinecie przeprowadzana jest szczegółowa diagnostyka różnicowa mająca na celu znalezienie bezpośredniej przyczyny dolegliwości z którą zjawia się pacjent. Każde wizyta składa się z następujących elementów:

  1. wywiad,
  2. globalna ocena statyki ciała,
  3. ocena funkcjonalna,
  4. badanie palpacyjne,
  5. testy specjalne (ortopedyczne, neurologiczne,…)
  6. postawienie diagnozy i  przeprowadzenie terapii,
  7. zalecenia dla pacjenta odnośnie profilaktyki.

Po przeprowadzeniu diagnozy wprowadzone jest leczenie manualne. Terapeuta dostosowuje techniki tak, aby zabieg był bezbolesny i maksymalnie skuteczny w  zależności od wieku i stanu pacjenta, oraz zgłaszanego problemu oraz planuje dalszy ciąg  leczenia. Jeżeli jest to konieczne terapeuta zaleci konsultacje innego specjalisty lub zleci badania dodatkowe (krwi, moczu, Rtg, MRI, TK i inne)

Ilość wizyt zależy od stanu klinicznego chorego oraz dynamiki dochodzenia do zdrowia. Po zakończeniu terapii pacjent otrzymuje zalecenia odnośnie profilaktyki aby zapobiec nawrotom dolegliwości w przyszłości. Osteopatia może być stosowana u osób w każdym wieku – dzieci, dorośli i osoby starsze.

Więcej informacji:

METODA NDT BOBATH

Metoda neurorozwojowego leczenia usprawniającego Karela i Berty Bobath polega na hamowaniu patologicznych odruchów i nieprawidłowych wzorców ruchowych oraz rozwijaniu czynności ruchowych u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym w kolejności, w jakiej pojawiają się one w rozwoju dziecka zdrowego. Każda czynność ruchowa rozwija się dzięki odczuciu ruchu – to znaczy ułożenia ciała w przestrzeni oraz poszczególnych części ciała względem siebie. Pierwszych odczuć dostarczają reakcje odruchowe. Są to odruchy postawy oraz reakcje prostowania i równowagi. Pierwsze z nich dają odczucie ułożenia ciała w pozycji leżącej (odruchy postawy). Reakcje prostowania dostarczają doświadczeń ruchowych ułożenia ciała przeciwko sile grawitacji; reakcje równowagi powodują dostosowanie napięcia mięśniowego całego ciała podczas utraty równowagi, przygotowując w ten sposób całe ciało do podparcia. Czas fizjologicznego występowania odruchów postawy przypada na pierwsze półrocze życia dziecka. Później zostają one podporządkowane reakcjom prostowania i równowagi. Utrzymujące się dłużej odruchy postawy stają się z czasem patologiczne. Uniemożliwiają rozwój reakcji prostowania i równowagi, których pojawienie się warunkuje prawidłowy rozwój ruchowy dziecka. Rozwój ruchowy dziecka przebiega w stałej kolejności – od głowy, obręczy barkowej i kończyn górnych, poprzez tułów, do kończyn dolnych. Oznacza to, że zanim dziecko zacznie chodzić, najpierw musi kontrolować ułożenie głowy, uzyskać podpór na kończynach górnych w pozycji leżącej, aby poprzez siad, czworaki i pozycję klęczną przejść do pozycji stojącej.

Każda złożona czynność ruchowa zawiera kombinację wielu prostych ruchów i kształtuje się w oparciu o poprzednie doświadczenia ruchowe. Prawidłowy rozwój czynności ruchowych stanowi podstawę do rozwijania kolejnych umiejętności (jedzenia, ubierania, pisania).
Stworzenie takiej bazy dla rozwoju czynności dowolnych u dziecka z m.p.dz. jest, zdaniem autorów metody neurorozwojowego leczenia, możliwe tylko wówczas, gdy zostanie ono wyzwolone spod wpływu działania odruchów patologicznych.

Główne zasady i cele metody Bobath:

  • Hamowanie odruchów patologicznych i normalizacja napięcia mięśniowego.
  • Dążenie do osiągnięcia prawidłowych ruchów poprzez przemieszczanie w przestrzeni tzw. punktów kluczowych, którymi są: głowa, obręcz barkowa i obręcz biodrowa. Ma to na celu wykształcenie prawidłowych reakcji prostowania i równowagi, co prowadzi do opanowania czynności zgodnych z sekwencją rozwojową.
  • Wszystkie ruchy kontrolowane są rękami terapeuty. Pomoc terapeuty zmniejsza się w miarę opanowywania przez dziecko kolejnych czynności.
  • Ruchy prowadzone są wolno, tak aby dziecko mogło włączać się do pracy.
  • Nie należy dążyć do opanowania statycznych pozycji, lecz umiejętnie prowadzić dziecko z jednej pozycji do drugiej.
  • Sposoby wspomagania powinny być dobrane do potrzeb i możliwości dziecka.
  • Wymagana jest ścisła współpraca z rodzicami.
  • Program usprawniania powinien być dobrany indywidualnie do potrzeb i możliwości dziecka; instruktor dla każdego dziecka dobiera odpowiednie ćwiczenia.
  • Ciągłe powtarzanie i wykorzystywanie w życiu codziennym czynności, które dziecko już opanowało i nad opanowaniem których pracuje.

Wskazania:

  • opóźnienie psychoruchowe
  • przepuklina oponowo-rdzeniowa
  • zespół Downa
  • wady postawy
  • mózgowe porażenie dziecięca

Przeciwwskazania:

  • wysoka temperatura > 38,5 stopnia
  • choroby serca określone przez lekarza
  • łamliwości kości
  • padaczka

Więcej informacji: http://www.ndt-bobath.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone, Reh-med, 2013 r.